Cichy Luksus i Podróże Duchowe | Fukui, Japonia

Kodo to japońska sztuka doceniania zapachów różnych pachnących rodzajów drewna, takich jak chinko, które pozyskiwane jest głównie w Azji Południowo-Wschodniej. Zakorzenione w duchu buddyzmu zen, Kodo wymaga głębokiego zaangażowania w etykietę, zachowanie, literaturę klasyczną i kaligrafię w miarę postępów w praktyce. Jednak u swego ich sedna Kodo dotyczy przede wszystkim samego cieszenia sięapachem. Wiele osób docenia kadzidła bez stosowania się do tradycyjnej etykiety Kodo, a liczne produkty kadzidlane są sprzedawane w tym właśnie celu.

W Japonii jedno z niezwykłych pachnących drewien z Azji Południowo-Wschodniej dotarło na wyspę Awaji. W pewnym sensie pachnące drewno uosabia formę “siły uzdrawiania”, tworzonej przez drzewa w ich naturalnym wysiłku leczenia ran. Zjawisko to wykracza poza ludzką kontrolę, ponieważ wynika z unikalnego połączenia warunków. W Kodo akt doceniania kadzidła określa się mianem “słuchania”, podczas gdy “wąchanie” jest często uważane za mniej wyrafinowane. Dwa główne elementy Kodo to monko, czyli praktyka wsłuchiwania się i doceniania zapachów drewna aromatycznego, oraz kumiko, gra polegająca na rozróżnianiu różnych zapachów. Praktykujący wierzą, że pachnące drewno jest istotą żyjącą, a każdy kawałek posiada duszę, i traktują ten rzadki zasób naturalny z najwyższym szacunkiem i troską. Określenie “słuchanie” jest używane do opisania doświadczenia dostrajania się do głosu natury i ziemi poprzez zapach tych drewien, co sprzyja więzi z naturą, a jednocześnie skłania do wewnętrznej refleksji. Kodo zyskało uznanie w kręgach wellness, ponieważ zapach pachnącego drewna pozytywnie wpływa na funkcjonowanie i rewitalizację mózgu.

Mistrz Sohitsu Hachiya, Shinoryu – 志野流香道若宗匠 蜂谷宗苾

Zaprosiliśmy mistrza Kodo, Sohitsu Hachiyę, do Beniya, aby poprowadził ceremonię Kodo, czyli spotkanie poświęcone wsłuchiwaniu się w zapachy, a zwłaszcza w kadzidło – wenkōkai. 

Sohitsu skrupulatnie układa przybory do kadzidła jeden po drugim, wyjmując torebeczkę z kadzidłem z woreczka Shino. Oczyszcza tacę za pomocą fukusy, ozdobionej wzorem Shinobugusa – rośliny powiązanej ze szkołą Shino – wykonanym w znakomitej technice lakierowej maki-e. Mały talerzyk z miki, zwany “srebrnym liściem”, zostaje umieszczony na popiele w kadzielnicy. W końcu torebeczka z kadzidłem zostaje ostrożnie otwarta, a pachnące drewno delikatnie ujęte drewnianymi pałeczkami do kadzidła, po czym położone na srebrnym liściu. Gdy aromat wonnego drewna zaczyna unosić się w powietrzu, młody mistrz próbuje go i cicho ogłasza nazwę zapachu: “Ouchi”, po czym podaje go dalej pozostałym członkom grupy. Każdy jego ruch jest dziełem sztuki. Rozkoszujemy się zapachem tego naturalnego drewna, odłamka pachnącego drewna liczącego sobie kilkaset lat, cennego niczym klejnot. W tym momencie czujemy się tak, jakbyśmy cofnęli się w czasie do XV wieku, doświadczając japońskiego renesansu w okresie kultury Higashiyama.

Beniya, Awara Onsen